Reisverslag Tadzjikistan 2015 Reisverslag Tadzjikistan 2015

Ditmaal verbleven we tijdens ons bezoek in de hoofdstad, in een grote woning met een binnenplaats. Sommigen van ons zochten gelijk een bed op om bij te komen van de reis. Daar het internaat i.v.m het Islamitisch Suikerfeest de gehele dag gesloten was gingen we in de middag naar een zwembad in de bergen. Op zondag is de groep met een taxibusje naar het internaat gegaan. Helaas was de directie niet aanwezig en hebben we alleen maar (opnieuw) kennis kunnen maken met het internaat en de aanwezige kinderen. Tot onze verrassing bleek een groot gedeelte van het internaat al door de overheid te zijn gerenoveerd. Daar wij nog  geen toestemming hadden om aan de slag te gaan ging deze dag voorbij zonder iets te kunnen doen.
Maandagmorgen om 8 uur weer op weg naar het internaat in Hisor met de hoop op een gesprek met de directie.  In januari van dit jaar was met de directie afgesproken om een speeltuin te maken. De directie kwam daar nu op terug en wilde dat wij de wasserij zouden renoveren. Daar de kennis en de knowhow  bij deze groep niet aanwezig was, konden we dit niet accepteren.  Aan het eind van de ochtend hadden we overeenstemming met de directie over onze werkzaamheden. Hierna kon er bij de bedrijven in Hisor de benodigde materialen worden besteld. De groep ging aan de slag met het egaliseren van het terrein waarop de speeltuin moest komen. Door de extreme hitte en het keiharde terrein met veel stenen viel dit werk niet mee.


De eerste werkdagen is een deel van de groep hiermee bezig geweest. Ook waren er steeds een paar van onze groep bij de aanwezige kinderen die in hun vakantie niet naar ouders of familie konden. De meegenomen kinderkleding werd gesorteerd en sommige kinderen werden hierna in nieuwe kleren gezet. Dit was voor hun een feest.

Aan het eind van de eerste moeilijke week waren er twee dagen van ontspanning.
Op zaterdag zijn de meesten van de groep naar een grote bazaar (markt) in Dushanbe geweest om te shoppen. Op zondag zijn we in kleine groepjes bij Tadzjiekse families op bezoek geweest. Je maakt dan echt kennis met het land en de bewoners. De mensen proberen het de gasten zo goed mogelijk naar de zin te maken door o.a. een uitgebreide maaltijd voor te zetten. Ondanks hun eigen armoede wilden ze ons op deze wijze hun dankbaarheid tonen voor wat wij voor hun kinderen doen. Aan het einde van het bezoek was er voor een aantal van de groep nog een moeilijk moment. Een normaal toilet was daar niet, je kon  het nodige achterlaten in een spleet in de vloer.
In de tweede week werd er materiaal afgeleverd voor een speelhuisje. Bij het bestellen van het materiaal werd ons door een klein timmerbedrijfje aangeboden dat zij  in hun werkplaats alle onderdelen op maat voor ons wilden zagen. Daar wij geen vaklui in de groep hadden, hebben we dit aanbod graag aangenomen. Het zwaarste werk was het plaatsen van de toestellen op het terrein. We moesten voor de palen 60 cm diepe gaten graven in een steenachtige bodem vol met grote keien. We hebben dit met een soort drilboor voor elkaar kunnen krijgen. De 2e week hebben we alle toestellen afgebouwd en met vrolijke kleuren geverfd. Op vrijdagmiddag hebben we het werk af kunnen ronden. Tijdens en na de oplevering hebben we kunnen constateren hoe blij de kinderen in het internaat waren met de door ons gemaakte speeltoestellen. Voor sommigen van zowel de groep als van de kinderen was het daarna moeilijk afscheid nemen.
Tijdens ons verblijf werd er door de Tadzjiekse voor ons gekookt en opgeruimd. Ons verblijf werd hierdoor een stuk gemakkelijker gemaakt. Ook zijn wij geweldig gesteund door Odil voor de hulp bij de inkopen van het materiaal en de contacten voor het werk  en door Sharofiddin voor zijn hulp bij de huisvesting en vervoer. De laatste zaterdag zijn we met de groep nog naar een stuwmeer bij Norak (in de bergen) geweest. Hier is een van de grootste stuwdammen in de wereld gebouwd. Helaas komt de opbrengst van de opgewekte elektriciteit niet altijd ten goede aan de bewoners van het land. In een groot gedeelte van het land heeft de bevolking slechts enkele uren per dag elektriciteit. Op zondag zijn we nog eens naar de bazaar geweest en hebben ’s avonds met de hele groep en onze Tadzjiekse hulpen in de stad gegeten. Hiermee werd het verblijf in Tadzjikistan afgesloten. Op maandagmiddag 3 augustus zijn we weer op Schiphol geland.
We hebben in deze twee weken onder soms moeilijke omstandigheden iets voor de kinderen kunnen betekenen en in je herinneringen zie je dan de blijde gezichten weer voor je.
Toch is er op de achtergrond ook nog een andere gedachte. Ik heb daar van diverse mensen een verzoek gekregen voor persoonlijke hulp of ondersteuning voor hun gezin. Je kent deze mensen en dan is het moeilijk te accepteren dat je niet alle problemen voor hun kunt oplossen. Voor sommigen kun je iets doen en anderen moet je teleurstellen. Je hoopt dat er voor de mensen in dit land ook eens  betere tijden zullen aanbreken.

 

terug