Reisverslag 2014 naar Tadzjikistan van Abe Timmermans en Jan Hulst Reisverslag 2014 naar Tadzjikistan van Abe Timmermans en Jan Hulst

Deze keer waren we vrij vlot door de controle en we werden opgewacht door een paar Tadzjiekse jongens. Daar het Tadzjieks niet te volgen is en we geen Russisch spreken, waren we blij met deze Engels sprekende jongens. Zij studeren op kosten van de Stichting Stype en verblijven in een flat die door de Stichting wordt betaald. In deze flat verblijven meestal zes of zeven jongeren waarvan de meesten lichamelijk gehandicapt zijn. Wij moesten een kamer delen met vier jongens. Omdat Jan de jongste van ons tweeën is, mocht hij deze week in een bovenbed slapen.

Dezelfde middag zijn we naar het internaat in Hisor gegaan. Odil, onze tolk en chauffeur,had daar een afspraak geregeld met de directrice. Na de begroeting hebben we gesproken over de werkzaamheden die de groep deze zomer kan verrichten.
De directie wil graag dat we weer een aantal klaslokalen opknappen zodat de kin-deren ’s winters warm de lessen kunnen volgen. Na dit gesprek hebben we de meegenomen kle-ding naar het kledingmagazijn gebracht. Daarna hebben we de omgeving van het internaat en de wasserij bekeken. Drie van de vier wasmachines bleken niet te werken. Hier wordt dan verder door het internaat niets aan gedaan terwijl er voor 320 kinderen moet worden gewassen. Wat stuk is blijft vaak stuk tot anderen zich hiermee belasten. Wij hebben de machines op laten ha-len en opdracht gegeven voor reparatie.De volgende dag zijn we met de directrice van het internaat op bezoek gegaan bij de eigenaar van een kamp in de buurt waar de groep deze zomer kan verblijven. Dit kamp bleek een prachtig resort te zijn waar o.a. het nationale voetbalelftal van Tadzjikistan vaak verblijft. Zo-als gebruikelijk in dit land moesten we eerst uit-gebreid met de eigenaar lunchen. Na de bezich-tiging waren we erg enthousiast over de locatie, alleen de prijs was voor ons een dilemma. Na een paar dagen onderhandelen en contact met het thuisfront zijn we uiteindelijk op een gunsti-ge prijs uitgekomen.
Onderweg naar de flat hebben we het internet-café van Odil bekeken, dat met behulp van mensen uit Nederland is opgezet. Van de op-brengst kan hij de huishouding van zijn moeder onderhouden. Daarna hebben we in Dushanbe contact gezocht met de leverancier van dubbele ramen. Deze zou de volgende dag een prijsopgave geven.
De avond hebben we, net als de volgende avonden, met de jongens in de flat doorgebracht. Om tien uur plaatselijke tijd skypten we steeds met Ype Walstra om verslag uit te brengen over onze werkzaamheden. De volgende morgen zijn weer naar de ramenleve-rancier gegaan en hebben daar tegen een sterk gereduceerde prijs nieuwe ramen besteld, die geleverd en geplaatst worden voor aankomst van de groep in juli. In de middag zijn we naar het centrum geweest. Hier zagen we prachtige gebouwen en schitterende parken. Hier bevindt zich ook het paleis van de president. Dit alles staat in schril contrast tot de rest van het land.

De volgende dag weer naar het kamp en het internaat. De kinderen zijn ondanks alle ellende erg lief en zien er blij en tevreden uit. Ze willen jou graag een hand geven en zijn blij als je hen even over de bol strijkt.

De overheid verricht intussen gelukkig ook di-verse werkzaamheden in het internaat. Het zou fijn zijn als er beter gelet wordt op de hygiëne. Toiletten zijn stuk in het inter- naat of verstopt en worden vaak niet gerepareerd. Het stinkt dan ook enorm in de omgeving van de toilet-ten. Verder zijn we op bezoek geweest bij het gezin van een van de jongens die een studie heeft kunnen volgen en nu werkzaam is bij een bank.
Hij is getrouwd, is intussen vader geworden en woont bij zijn ouders in. Het levenson-derhoud is vaak moeilijk, toch kunnen we ook hier weer genieten van een lekkere lunch. Het is voor ons moeilijk als je weet dat de mensen weinig te besteden hebben en toch hun best doen om ons een goede maaltijd voor te zetten. Op zaterdag hebben we bij de apotheek voor € 6,00 een kruk gekocht voor één van de jongens in de flat. Deze jongen is erg gehandi-capt maar heeft toch zijn studie kunnen afronden en loopt nu stage bij een bank. Goed om te zien hoe deze jongens zich ondanks hun handicap kunnen ontwikkelen. Hierna weer naar het internaat voor de voorbereiding van de visum aan- vraag.

Steeds moeten we minstens een uur rijden over wegen die vaak slecht onderhouden zijn. Er wordt links en rechts ingehaald en veelvul-dig geclaxonneerd.
In de middag op bezoek bij een van onze tolken en uiteraard werd weer een maaltijd voor ons klaargemaakt. Op zondag vroeg opgestaan en naar de stad gelopen.
Daar heb ik een kerk gezien maar helaas was deze gesloten. Daarna een bazaar be-zocht met levensmiddelen. Het vlees hangt gewoon in de openlucht en veel mensen zitten er met hun handen aan. Tegen lunchtijd op bezoek gegaan bij de directrice van het internaat. Hier stond uiteraard opnieuw een maaltijd klaar. Ditmaal konden we gelukkig aan tafel zitten. Meestal moesten we tijdens onze bezoeken op de grond zitten of liggen en werd het eten op de vloer geserveerd. De directrice is een modern uitziende vrouw en met drie kinderen. Een jongetje van twee, dat uit erkentelijkheid naar Ype Walstra is genoemd, en twee dochters die oosters gekleed zijn en op de achtergrond blijven. Bij alle bezoeken die we hebben gedaan, was er meestal alleen contact met de mannelijke bewoners. De vrouwen bereidden de maaltijd en kwamen niet altijd in beeld. Na de maaltijd zijn we nog met de directrice de bergen in geweest waar we konden genieten van de prachtige na-tuur. Op de meeste plaatsen in dit land heb je uitzicht op de besneeuwde toppen van het Hima-layagebergte. Opvallend waren deze keer de groene bergen die in de zomer bruin en verdord zijn. Tadzjikistan is een schitterend land met prachtige natuur maar helaas heel erg arm. Je zou denken dat de warmte en het vele water uit de bergen dit land de nodige mogelijkheden geeft zich te ontwikkelen. Na het afscheid van de directrice zijn we voor de laatste keer naar de flat gegaan. We moesten om 2.00 uur in de nacht alweer vertrekken naar het vliegveld. Net als de eerste nacht niet naar bed geweest.
We hebben een bijzondere reis gehad waarin niet één dag voorspelbaar verliep. Steeds liep het an-ders dan gepland en toch hebben we al het werk kunnen doen dat op ons programma stond.
Na een voorspoedige terugreis stonden onze vrouwen op Schiphol te wachten. Het is dan fijn om thuis te komen en een goed gevoel aan deze reis over te houden. Op 27 juli vertrekt Jan met de groep voor een werk reis naar Tadzjikistan.

Abe Timmermans




 

terug