Verslag van de laatste reis door Abe Timmermans

Verslag van de laatste reis door Abe Timmermans


Gezien de grote aantallen kinderen die een lichamelijke beperking hebben, zou de directie graag een operatiekamer en bijbehorende vertrekken gerealiseerd zien in het internaat. Ook de mensen in de directe omgeving van het internaat zouden van deze plannen kunnen profiteren. Daar dit toch wel specialistisch werk is, lijkt het verstandig dit werk uit te laten voeren door Tadzjiekse vakmensen. De kosten zouden dan door onze stichting gefinancierd moeten worden. Het is uiteraard de vraag of dit haalbaar is. Diverse ambassades in Tadzjikistan willen na het gereedkomen van de ruimten zorg dragen voor de inrichting met apparatuur e.d.



We hebben ook gezien of er andere projecten in het internaat wenselijk zijn, maar zijn tot de conclusie gekomen dat het internaat er intussen netjes en gebruiksvriendelijk uit ziet. Vanzelf zijn er altijd wel punten van verbetering maar op dit moment niet echt dringend. Wat tijdens ons bezoek opviel was dat er geen toiletartikelen, schoonmaakmiddelen en hygiëneartikelen aanwezig waren, deze worden helaas niet door het internaat verstrekt. Namens de stichting hebben we opdracht gegeven deze aan te schaffen.  Zoals gebruikelijk hadden we elk een grote koffer met 30 kg kinderkleding mee genomen naar het internaat. Deze kleding hebben we met de nog in voorraadkast aanwezige kleding aan de groep weeskinderen uit gedeeld. Het uitdelen van de kleding  liep wel een beetje uit de hand en binnen een half uur was de hele voorraad kleding weg. Het kledingmagazijn is nu geheel leeg en de kinderen waren met de kleding erg gelukkig mee. De glunderende gezichten vergeet je niet gauw.

De Duitse instelling Humanitas heeft in het afgelopen jaar twee auto’s die meegedaan hebben aan een rally naar Tadzjikistan in het internaat achter gelaten. Hiermee kunnen zieke kinderen naar het ziekenhuis in Dushanbe worden gebracht of de auto’s kunnen eventueel voor andere doeleinden worden gebruikt. Voor invoerrechten en kosten van tenaamstelling was helaas geen geld en wij hebben dat dan maar voor rekening van de stichting genomen.
Ook hebben we geprobeerd andere instellingen te bezoeken maar door de strenge formaliteiten is ons dat niet gelukt.
We zijn bij voor ons  bekende gezinnen op bezoek geweest en werden daar hartelijk ontvangen met een uitgebreide maaltijd. Soms drie keer achter elkaar en dan schaam jij je soms dat je slechts een klein hapje neemt, terwijl zij in hun armoede er zoveel voor over hebben gehad. Je ziet ook dat ondanks de goede opleiding die we deze mensen hebben kunnen geven, een baan voor mensen met een handicap erg moeilijk is.
Zelf heb ik geweldig genoten van het prachtige land en de inwoners. In de hoofdstad Dushanbe met z’n miljoen inwoners is het fantastisch om te zien hoe deze mensen daar leven. Het krioelt daar van oude auto’s uit Europa, maar ook nieuwe grote Lexussen en Mercedessen rijden daar. Ik heb er echter geen enkele aanrijding gezien. Normaal openbaar vervoer is er weinig, wel rijden er een massa aan kleine Hyunda busjes rond. Je steekt de hand op en als ze niet vol zijn brengen ze je voor 1 somoni (12 cent) een aantal kilometers verder. De meeste inwoners leven in grote slechte flatgebouwen, zoals wij die kennen uit het oude Oostblok. Er zijn de laatste jaren veel nieuwe grote gebouwen gerealiseerd voor overheidsinstanties en meer bemiddelde inwoners. Sommige delen van de stad geven een rijke uitstraling met prachtige parken en fonteinen, die ’s avonds zijn verlicht.



We zijn ook een paar dagen met een auto de bergen in geweest aan de westzijde van het land. De toppen zijn daar ongeveer 4600 m en bedekt met sneeuw. Het is een schitterend gebied waar slechts hier en daar een klein dorpje is dat tegen een berghelling is aangeplakt. Het gebied waar we overnachten heet The Seven Lakes, volgens een legende genoemd naar een vader die verschrikkelijk moest huilen en voor elk van zijn 7 dochters een meer van tranen achterliet. Je voelt je daar als mens heel erg nietig. We zijn er ook geen enkele toerist tegengekomen. In heel Tadzjikistan, zelfs in de kleinste bergdorpjes zie je kinderen van klein tot groot in een uniform naar school gaan. Dit om het verschil tussen arm en rijk onzichtbaar te maken. De oostkant van het land ligt in het Himalayagebergte en is daar tot ruim 7000 m hoog.



De inwoners zijn voor ca 90 % moslim, waarvan voor een gedeelte dit slechts een levensvorm betekent. De overheid is zeer alert op extremisme, er wordt zoveel mogelijk getracht hier aan te ontkomen.  Jonge mensen tot 18 jaar bijvoorbeeld mogen geen moskee of kerk bezoeken. Een paar jaar geleden is door de overheid bepaald dat alle jonge mannen hun baard af moesten scheren. Wij voelden ons veilig in het land, hoewel je wel de regels strikt in acht moet nemen. Zelf hebben we dit een paar keer ondervonden en konden we volstaan met het betalen van een bedragje aan een corrupte politieagent.
Net als andere keren was het fantastisch om daar te zijn. Je geniet van wat jij doet voor de kinderen en andere mensen in het land en ook van de prachtige natuur.
 
Abe Timmermans

Zie ook de foto`s
 

 

terug