Reisverslag Tadzjikistan augustus 2018 Reisverslag Tadzjikistan augustus 2018
Na enkele uurtjes slaap en een lekker ontbijt zijn we naar het internaat in Khirmanak bij Hisor gegaan. De meesten van de groep waren hier nog niet eerder geweest en daarom eerst maar een rondleiding in het internaat en over het bijbehorende terrein. Eén van de Tadzjiekse timmerlieden, die het casco voor ons hadden gebouwd, kwam uitleg geven over de door ons te verrichten bouwactiviteiten. Vrijdagmorgen om 7.00 uur zijn we naar het internaat vertrokken om onze werkzaamheden op te pakken. Het stuken van de binnenmuren was een behoorlijke klus van een aantal dagen en daarna konden we verder met de vervolgwerkzaamheden. Na twee dagen hard werken hebben we ‘s zondags iets van de prachtige natuur van dit mooie land kunnen zien.
Na een hobbelige reis van vier uren over deels onverharde wegen en door donkere tunnels kwamen we aan bij het schitterende bergmeer van Iskan-
derkul. De bergen om ons heen waren tot 4800 m hoog, we voelden ons daar erg nietig en waren onder de indruk van schoonheid van de onherbergzame natuur in dit gebied. De week hierna bestond uit stuken, primeren, sauzen, verven en tegelzetten. Met onderbreking van één vrije middag hebben we hier keihard aan gewerkt. Aan het einde van de middag gingen we baden in de nabij gelegen rivier, waarna we weer verfrist naar onze flat konden afreizen.
 
Tijdens de reizen van en naar het werk hebben we kunnen zien hoe en waar de mensen in dit land wonen en werken. Op de vrije middag hebben we geconstateerd dat het leven in de hoofdstad er totaal anders uitziet dan in de regio. Grote moderne flatgebouwen, prachtige gebouwen voor de president en overheid en parken opgesierd met grote fonteinen die ’s avonds verlicht zijn. In de stad zijn de laatste jaren ook veel nieuwe wegen aangelegd en opgesierd met bloemen en planten. Voor de jeugd zijn in de
volkswijken heel veel speelveldjes aangelegd. Deze verschillende werelden passen niet echt bij elkaar, maar bestaan toch. Armoe en (schijn) rijkdom, werkeloosheid en welvaart. De hoofdstad bruist en in de regio kabbelt het leven door zoals honderden jaren geleden.

De tweede zondag hebben we contact kunnen maken met enkele gezinnen op het platteland. Daar werden we gastvrij onthaald met een uitgebreide maaltijd. We hebben kunnen zien hoe deze mensen wonen in hun sobere familiewoningen. Vaak waren er maar enkele gezinsleden die moeizaam de kost konden verdienen voor de rest van de familie. Van de meeste families was er meestal een vader of zoon werkzaam in Rusland om een inkomen te verwerven. De vrouwen hebben volgens de Tadzjiekse wet dezelfde rechten als de mannen, maar helaas ziet de werkelijkheid in de Soenitische moslimgezinnen in de regio er anders uit. Vrouwen worden op jonge leeftijd uitgehuwelijkt en mogen niet zonder toestemming van hun echtgenoot de woning verlaten. Dit is naar onze westerse normen niet te begrijpen.
 
In de volgende dagen hebben we het gebouw afgewerkt en opgeleverd aan de directie van het internaat. Deze heeft ons mede namens de kinderen van het internaat hartelijk bedankt voor de geleverde prestatie. De groepsleden werden verrast met een klein Tadzjieks geschenk en kunnen terugzien op een superinzet om dit werk te klaren. We hebben een geweldige periode gehad en iedereen die mee is geweest zal vaak nog aan deze reis naar dit bijzondere land terugdenken.
 
Gemeente Lindestreek, hartelijk dank dat jullie dit mede mogelijk hebben gemaakt.
Abe Timmermans

  

terug